19/5/2007 - çan çiçekleri

Yalnızca katiller gitmez suç mahalline

‘Kurbanlar’ da gider.

Dün gittim.

Otuz yıl sonra

Tacize uğradığım mahalleye

O ev yıkılmış

Yerine bir apartman yapılmış…

Giderken

İçimi kaplayan

Kopkoyu bir duman

Eve yaklaştıkça kesifleşti..

Ne kadar değişmiş oralar

Ev yok

Geçmişimle birlikte yıkmışlar

Onca yıl içimi kemiren mekan

Silinip gitmiş

Korktum...

Yine de korktum yaklaştığımda

Çevredeki erkekler ürkütücü

Göründü.

Dikkat çekmemeye çalıştım.

Halim garip ve

Herkes bana bakıyor

Gibi geldi

Korku

Sonra

Yokluk

Ev yok

Nasıl, yaşadıklarım geçmişte kaldıysa

Ben otuz yılda sonsuz şey

Yaşadımsa

Değiştimse

Mekan da değişmiş

Melahat teyzelerin de evi yıkılmış

Sevinç ablaların

Kayısı ağaçlarının yeriinde boşluk..

İlk kitaplarımı onlar vermişti bana

Muzaffer İzgünün bir kitabı

Bizim bahçemizdeki dut ağacı da kesilmiş

Babamın dallarını çırpıp

Gökten dut yağdırdığı

Top oynardık o bahçede

Yakan top

Mutfak penceresinden

Annemin çörek yapan silueti görünürdü

Yolun karşısında sınıf arkadaşım

Kamberin yaşadığı bloklar

Bahçesinde eflatun mavi çan çiçekleri olan

Öyle yabanî yetişirlerdi

Kokmazlardı

Ve çok güzellerdi

Onları seyrederdim küçükken…

Otuz yıl sonra

O içimi acıtan mahalleye gidince

Anladım ki

Yalnızca acıyı yaşamamışım

Oralarda….

- hâlâ isimsiz-

2007-05-19 17:08:35 - Pal Sokağı Çocukları