27/5/2007 - pejmürdân...

bir gökkuşağı kelepçe oldu yüreğime
yağmur yüklü bulutlarla öpüşüp
kıskıvrak bağladı hüzünlerimi sessizce
ben kızıl kan gibi oturmuştum
yalnızlığımın som acıdan tahtına
çalışkan mutsuzluğum
sahici öpüşlerle baştan çıkarıyordu
yaşanmamışa olan tatlı inancımı
dokunduğum ne yüzün ne de gözlerindi
parmaklarım hiç oyalanmadan
ruhunun yedi kat dibindeki dar mağaralarda dolaşan
başıboş yalnızlığına indi
fakat o dokunduğum bile senin en yalın halin değildi
ben kızıl kan gibi oturmuştum
yalnızlığımın som acıdan tahtına
narin kırılganlığımı şafağa karşı ipe çekmişti
yıllar yılı dost bildiklerim
topal bir intikam ağır da olsa
bulmuştu hedefini
faydasız bir taşa dönüşen yüzümden
yuvarlanıp giden bir gözyaşıyım şimdi
ve sahipsiz bir köpeğin tüyleri ürperten uluyuşuyum
giyindim sevilmezliğimi
sevgisiz geceleri yıldızlara giydirdiğim gibi
dolu dizgin zalimliğinin yularını çek artık
derin soluklarıyla çakılıp kalsın
beni çaktığın sert sevgisizlik zeminine
parçala riyakarlığının gözlerini
gerçek asla tutsak edilemez
yalancı dudaklardan dökülen birkaç sahte sözle
gidiyorum darmadağın kendime
gidiyorum parçalandığım yere
korkutamazsın beni
bir ‘ben’ değilim çünkü
ruhum pejmürde kırık aynadan
görünen yüzlerce benim şimdi
korkutamazsın beni
senden ötürü
senden dahi
senim şimdi…

(inci)

2007-06-04 00:11:11 - ayn

2007-05-28 19:10:29 - kırık ayna